odsiecz wiedeńska

Ranek przywitał mnie słońcem i rosą w borówkowych krzakach. No i mleczusiającym Stanisławem, któremu oczy tańczyły zaspane dookoła własnej osi.

4:30. Czas wstawać. W prawdzie ruszamy koło 7:00, ale lepiej by było gdyby Staś wtedy przysnął.

Staś otworzył swoje niebieskie i zaspane gały, od razu wszystkim oznajmiając że się obudził.

– Edzie!

– Dzień dobry Staniśław (tak, tak: ‚Staniśław’ nie zaś ‚Stanisław’)

– Edzie! Dzie!

– Idzie, idzie Staś z mamą do pokoju.

Dookoła cisza (jak przystało na 5:00 rano). Dom śpi i śni. Ptaki głośno przekrzykiwały się o to, który z nich zdobędzie największą i dorodną borówkę, a kot mrucząc, przechadzał się koło basenu, co jakiś czas leniwie wyciągając grzbiet i łapki.

Staś poczłapał do kolorowych prezentów Gabrysi, a ja do kuchni.

Przygotowałam na drogę kanapki i zapakowałam w kubeczek trochę borówek. Przeturlałam się przez dom zbierając jeszcze drobiazgi które jechały z nami. I tak upłynęła godzina.

Zadzwonił budzik Pana Męża, który powolnie witał dzień…

Krzątanina. Czas płynie.

Ruszamy…
Przed nami 7 godzin jazdy. Docelowo: Wiedeń, a jeśli byłoby naprawdę trudno: lądowanie gdzieś w międzyprzestrzeni.
„Świety Krzysztofie i Św. Stanisławie prosimy o spokojną, dobrą podróż. O… wy wiecie o co.”
Przed nami długa, szara droga…

Do Wiednia!

droga